Occultasse latino dating

Full text of "Ad C. Herennium de ratione dicendi (Rhetorica ad Herennium)"

occultasse latino dating

At what precise date the office of the litterator became bifurcated into the two distinct professions of uagitum in Creta quondam occultasse feruntur, cum pueri. very names are often used as synonyms for the home in classical Latin. .. todes, modo Curetas illos, qui occultasse perhibentur Iouis aeribus aliquando sonal name (the praenomen Aula) or perhaps called Avenia The dating of the. we consider that Augustine had at his disposal no Latin translation of Origen's text. In his first Cassiciacum dialogue, Contra Academicos, which dates back to by posterity (Arcesilas occultasse penitus Academiae sententiam et quasi.

Tertullian: Adversus Marcionem IV

Brown, Sorcery, Demons and the Rise of Christianity: ASA Monographs 9 London 17—45, repr. Brown, Religion and Society in the Age of St. Augustine London — The issue had become still more topical thanks to the recent discovery of several important new Latin curses: We also wanted to give Spanish scholars, especially younger ones with a particular interest in this field, an international forum for their work. In effect, we had three general aims: Given the nature of the subject, and personal predilections and areas of expertise, it was not in the event possible entirely to exclude Greek topics, but we have done our best.

The three main sessions of the conference were: Victoria Escribano and P. The sections are different; the papers by delivered by Faraone, Gordon and Jordan have been withdrawn; several of those here published were not actually presented in Zaragoza. Two of these are by Spanish colleagues who, though scheduled to read, were in the event unable to attend the conference itself I. Faraone offers a joint paper with A.

Kropp on issues arising from the Mainz tablets. The discovery at Chartres of the prayer by C. Verius Sedatus prompted D. Van Andringa and Gordon to write a version of their report especially for this volume which, apart from being in English, differs considerably from that scheduled to appear in Gallia.

Finally, in order to strengthen the representation of archaeological but non-epigraphic documentation, S. The Editors would like to acknowledge their debt to the people and institutions that enabled the conference to take place and this volume to be published. First, of course, to the authors of the papers, who gamely came to Zaragoza and submitted the final version of their papers in good time the delay in publication is at least partly due to the decision by the editors and publishers of RGRW that all papers were to be in good academic English.

We would also like to thank the Spanish Ministry of Education and Science, whose grant covered the main costs of the conference, supplemented by some funds from our own research project. The Faculty of Philosophy and Letters of the University of Zaragoza deserves thanks for allowing us to use the lecture-hall of the new Library; also the Dean, Dr. Ruiz Carnicer, for having kindly accepted our invitation to open the conference. The Service of Culture of Zaragoza City Hall opened the Roman theatre and its museum to the members of the conference under the experienced guidance of Dr.

Particular thanks are due to Martin Dough for his translations into English of several papers originally presented in Spanish. Finally, we thank our colleague H. Versnel, and the members of the Editorial Committee of Religions in the Graeco-Roman World, for inviting us to publish this volume in their prestigious series. Since then, the importance of the topic has been widely accepted.

Two fine synthetic books, by F. Dickie, laid out the ground for future work on concepts, practitioners and historical shifts. Graf ; Dickie In the late s Graf was commissioned by C. Beck to edit a manuscript of pp. Graf, Preface to S. Instructively, however, in the end things proved to have moved on so much that the plan was not pursued. The recent tendency is to regard PGrMag as a regional case whose specific features cannot be generalised.

As regards Italy of the early and mid-Republican periods, granted that little is known, such specificity seems assured; there is for example no known Greek parallel for the clause of the XII Tables condemning the spiriting away of crop-harvests by magical means veneficiis. Even if the modes of dissemination to Italy and Spain are a matter of speculation, the earliest defixiones in Latin assimilate Greek practice, just like the Oscan and perhaps even the Gaulish examples.

Martin, was founded in and has published a number of serious studies on magic in the Gallo-Roman context, Hekate, iatromedicine etc. Miscellanea epigrafica in onore di L. Ichnia 5 Tivoli 2: Of the two well-known Oscan defixiones from S. They are however more likely to derive from indigenous traditions, cf.

Nevertheless legitimate questions about cultural differences remain, raised in particular by the cultural role and significance of magic in Augustan and Julio-Claudian Italy,13 which seems markedly different from anything known either in Classical Athens or the Hellenistic Greek world, but also from the implications of newly-discovered documents. Luzzi, Nigidio Figulo, astrologo e mago. Testimonianze e frammenti Lecce ; E. On the reception of Babylonian priestly lore, see M.

Thomsen, The Wisdom of the Chaldaeans: Mesopotamian Magic as conceived by the Classical Authors, in T. Cultural Relations in the Ancient World. Danish Studies in Classical Archaeology 1 Copenhagen 93— Historia Einzelschriften 40 Wiesbaden —7; F. De Salvia, La figura del mago egizio nella tradizione letteraria greco-romana, in A. Atti del convengo internazionale di studi, Milano 29—31 ottobre Milan —; D. Frankfurter, Religion in Roman Egypt: Assimilation and Resistance Princeton —; E.

Ciampini, Tradizioni faraoniche e iconografie magiche, in Mastrocinque27—40; Dieleman— Faraone organised a meeting in the American School at Rome on the archaeology of professional magical practice in the Imperial period, inviting presentations not only on Mainz but also on the finds from the Fons Annae Perennae in Rome made in the same year.

In the course of this Introduction, we try to weave together general observations on the wider problems as we see them with summaries, discussions and sometimes criticism of the individual contributions. There are also significant and natural disagreements over the category of magic. Inevitably too, quite apart from the presentational problems involved in transferring certain academic styles into readable English, some contributions have required a good deal of editorial intervention.

Generally speaking, in keeping with the house rules of RGRW, except in those cases where the author provided a full bibliographic list according to the name-date system, the bibliography to each article contains only items cited more than once. Details of works referred to once only by any given author will be found in the footnotes. Where possible, to aid in preparing the indices, references to AE, SEG and other standard collections have been supplied even where omitted by the author.

At the same time, it is obvious that there was a dialectical relationship between practical action and the social discourse, albeit of a limited kind, inasmuch as features or aspects of the discourse provided hints and suggestions to those who felt impelled to invoke magical help in a given situation, and practice, notably in the context of iatro- and apotropaic magic, fed into the discourse. The distinction, though necessary, is thus not complete.

The discourse as a whole was relatively differentiated and capable of supporting several different agenda.

But from the Hellenistic period the major one, and certainly the one we hear most about, represented magic primarily in terms of its subversive power and illegitimate authority, claims sustained by graphic stereotypes of its supposed agents, naked women collecting poisonous herbs on mountain-tops, raising storms, or grubbing for human remains in cemeteries, and magicians capable of opening locks without keys or commanding spirits to do their bidding.

Smith and Knight On the use of the polythetic term magic, we incline to the position of C. Segal, Tantum medicamina possunt: A somewhat similar, but more amusing, story about a fake Indian sadhu and failed erotic magic in Gluckman Ogden, Greek and Roman Necromancy Princeton Liebs, Strafprozesse wegen Zauberei.

Rives, Magic in Roman Law: The Case of the Lex Cornelia de sicariis et veneficiis, in C. PAwB 15 Stuttgart 47—67; Collins— Lunais, Recherches sur la lune, 1: Stato degli studi e prospettive della ricerca. Atti del Colloquio internazionale, Roma 20—22 maggio Monografie scientifiche, serie Scienze umane e soziale Rome — Schneider, Michel Foucault Darmstadt f.

Saur, and The Latin Library have not so far had much impact on our field. This no doubt has much to do with the conviction that, to be effective, Begriffsgeschichte must be based on more than word-counting. In surviving prose authors of the late Republic and early Principate to the Flavian period, magus almost exclusively refers to the religious specialists of Persia a sense heavily stressed of course by Apuleius.

Note also the important article on Origen by G. Sfameni Gasparro, Origene e la magia: Teoria e prassi, in L. Origene e la tradizione Alessandrina: Bibliotheca Ephemeridum Theologicarum Lovanensium Leuven 1: Against that, both Graf24—48 and Stratton2 employ, implicitly or explicitly, the idea of a semantic constellation. Wellmann, Die Georgika des Demokritos. Gordon, Quaedam veritatis umbrae: Hellenistic Magic and Astrology, in P. Studies in Hellenistic Civilization 8 Aarhus —58 at —39; M.

RGRW Leyden — Tacitus seems to have some understanding of the fascination the sheer availability of occult power might exercise, especially over the young; both however see the danger it posed primarily in terms of public order, of the threats to the state that might grow out the fears and superstitions aroused by alarmist prophecy. One gets a sense of the volatility of urban populations, of the vulnerability of the dominant order. Dickie also shows, on the other hand, how ambiguous they both are about the possibility of magic itself.

Both reflect the fissures and debates of the world around them: Both also reveal the role of rumour and gossip, itself central to court 33 Cf. Vestigia 48 Munich f. For Tacitus, the trial of Libo Drusus, pathetic as he was, and the subsequent denunciation, execution and exile of diviners and magicians, marked what he chooses to claim was the first occasion when the combination of delation, greed, suspicion, sycophancy and fear made its appearance in the context of a trial for maiestas, where the sheer opacity of the notion of magica sacra played straight into the hands of those skilled in the art of innuendo.

The report that Alamannic wizards claimed to have sent Caracalla nightmare visions of Severus and Geta injects a sudden sense of the doubt that in the long run the Empire could maintain its northern frontier, a fear that proved all too well-founded a mere twenty years later.

At 37 On the roles of gossip, rumour and allegation in magical contexts among the Gonja of Ghana, cf. Goody—36, f. Hopkins, Conquerors and Slaves Cambridge —40; more recently, M. Requena, El emperador prestinado: The revisionist thesis by S. The more closely the defendant fitted into the appropriate stereotypes, the worse for him or her. At the same time skills in charming and herb-lore, expertise in folk-methods of divination, charismatic healing, i.

Ethnographic enquiry shows that all that is required here are stories, rumours and stereotypes, which are anyway the sources from which individual actors drew their inspiration; cf. Bramble Bristol —41 at f. Victoria Escribano summarises these developments in the political instrumentalisation of maleficium as a background to her detailed account of moves inearly in the reign 42 G.

occultasse latino dating

Kolloquium zu Ehren von F. Munich —89; J. Leppin, Old Religions Transformed: The phrase is ascribed to Aspanius Paternus, procos. Excidit ei vel de Petro, legis homine, et tamen non tantum adlecto, sed etiam testimonium consecuto agnitionis praestitae a patre. Nusquam legerat lumen et spem et expectationem nationum praedicari Christum. Atquin probavit potius Iudaeos, dicendo medicum sanis non esse necessarium sed male habentibus. Hoc si ita est, male descendit ad legem destruendam, quasi ad malam valetudinem remediandam, in qua qui agebant bene valebant, quibus medicus necessarius non erat.

Nam sicut sanis medicum nemo adhibet, ita nec in tantum extraneis, quantum est homo a deo Marcionis, suum habens et auctorem et protectorem, et ab illo potius medicum Christum. Hoc similitudo praeiudicat, ab eo magis praestari medicum ad quem pertinent qui languent. Subito Christus, subito et Ioannes. Sic sunt omnia apud Marcionem, quae suum et plenum habent ordinem apud creatorem. Sed de Ioanne cetera alibi. Ad praesentes enim quosque articulos respondendum est. Nunc illud tuebor, ut demonstrem et Ioannem Christo et Christum Ioanni convenire, utique prophetae creatoris, qua Christum creatoris, atque ita erubescat haereticus, Ioannis ordinem frustra frustratus.

Adeo Ioannis erat Christus et Ioannes Christi, ambo creatoris, et ambo de lege et prophetis praedicatores et magistri. Sed et Christus reiecisset Ioannis disciplinam, ut dei alterius, et discipulos defendisset, ut merito aliter incedentes, aliam scilicet et contrariam initiatos divinitatem. At nunc humiliter reddens rationem quod non possent ieiunare filii sponsi quamdiu cum eis esset sponsus, postea vero ieiunaturos promittens cum ablatus ab eis sponsus esset, nec discipulos defendit, sed potius excusavit, quasi non sine ratione reprehensos, nec Ioannis reiecit disciplinam, sed magis concessit, tempori Ioannis eam praestans, ut tempori suo eam destinans, reiecturus alioquin eam et defensurus aemulos eius, si non ipsius fuisset iam quae erat.

Qui etiam per Esaiam gaudens ad patrem, Exultet, inquit, anima mea in domino, induit enim me indumentum salutaris, et tunicam iocunditatis velut sponso, circumposuit mihi mitram velut sponsae. In se enim et ecclesiam deputat, de qua idem spiritus ad ipsum, Et circumpones tibi omnes eos, velut ornamentum sponsae.

Nega te nunc dementissimum, Marcion. Ecce legem tui quoque dei impugnas. Nuptias non coniungit, coniunctas non admittit, neminem tingit nisi caelibem aut spadonem, morti aut repudio baptisma servat.

Quid itaque Christum eius sponsum facis? Illius hoc nomen est qui masculum et feminam coniunxit, non qui separavit. Inflatus es utribus veteribus et excerebratus es novo vino, atque ita veteri, id est priori evangelio, pannum haereticae novitatis assuisti.

In quo alter creator, velim discere. Cum per Hieremiam praecepit, Novate vobis novamen novum, nonne a veteribus avertit? Olim hanc statuimus destinationem pristinorum a creatore potius repromissam a Christo exhiberi, sub unius et eiusdem dei auctoritate, cuius sint et vetera et nova.

Ille non facit quid, si faciendum non est, qui habeat unde faciat, si faciendum esset. Itaque si in hoc dirigebat similitudinem, ut ostenderet se evangelii novitatem separare a legis vetustate, suam demonstrabat et illam a qua separabat alienorum separatione non fuisse notandam, quia nemo alienis sua adiungit ut ab alienis separare possit. Ita quae separabat, et in uno ostendebat fuisse, sicut et fuissent si non separaret.

Et tamen sic concedimus separationem istam per reformationem, per amplitudinem, per profectum, sicut fructus separatur a semine, cum sit fructus ex semine: Cum similitudines obicit, cum quaestiones refutat, de septuagesimo septimo venit psalmo: Aperiam, inquit, in parabolam os meum, id est similitudinem; eloquar problemata, id est edisseram quaestiones.

Si hominem alterius gentis probare voluisses, utique de proprietate loquelae probares. Nec enim disceptaretur cur destrueret sabbatum, si destruere deberet. Porro destruere deberet, si alterius dei esset, nec quisquam miraretur facientem quod illi congruebat. Mirabantur ergo, quia non congruebat illi deum creatorem circumferre et sabbatum eius impugnare.

occultasse latino dating

Et oportuerit utique prius alium deum exponi, postea disciplinam eius induci, quia deus auctoritatem praestet disciplinae, non deo disciplina; nisi si et Marcion plane tam perversas non per magistrum litteras didicit, sed per litteras magistrum.

Si sabbatum Christus intervertit, secundum exemplum fecit creatoris; siquidem in obsidione civitatis Hierichuntis circumlata per muros arca testamenti octo diebus, etiam sabbato, ex praecepto creatoris sabbatum operatione destruxit, ut putant qui hoc et de Christo existimant, ignorantes neque Christum sabbatum destruxisse neque creatorem, ut mox docebimus.

Et tamen per Iesum tunc quoque concussum est sabbatum, ut et hoc in Christum renuntiaretur. Sed et haec quoquo modo dicta sint, scimus adhibendam tamen in hac specie etiam abruptam defensionem adversus abruptam provocationem. Esurierant discipuli ea die; spicas decerptas manibus efflixerant, cibum operati ferias ruperant. Excusat illos Christus, et reus est sabbati laesi; accusant pharisaei, Marcion captat status controversiae ut aliquid ludam cum mei domini veritatescripti et voluntatis.

De scriptura enim sumitur creatoris et de Christi voluntate color, quasi de exemplo David introgressi sabbatis templum et operati cibum audenter fractis panibus propositionis. Cum enim prohibuisset creator in biduum legi manna, solummodo permisit in parasceue, ut sabbati sequentis ferias pridiana pabuli paratura ieiunio liberaret. Denique tunc demum sabbatum destruxisset, etiam ipsum creatorem, si discipulos sabbato ieiunare mandasset adversus statum scripti et voluntatis creatoris.

In totum autem errabant pharisaei circa sabbati legem, non animadvertentes condicionaliter eam indicentem ferias operum, sub certa specie eorum. Nam cum de die sabbati dicit, Omne opus tuum non facies in ea, dicendo Tuum de humano opere definiit, quod quisque ex artificio vel negotio suo exequitur, non de divino.

Sicut et rursus in lege, Non facies, inquit, omne opus in ea, nisi quod fiet omni animae, id est in causa animae liberandae: In hunc ergo sensum legis inducere volens illos per manus arefactae restitutionem interrogat, Licetne sabbatis benefacere, an non? Dominus sabbati dictus, quia sabbatum ut rem suam.

Quod etiam si destruxisset, merito, qua dominus magis ille qui instituit. Nam et illud opus dei erat quod ipse praeceperat, et quod propter animas disposuerat hominum suorum in discrimine belli constitutas.

Adimplevit enim et hic legem, dum condicionem interpretatur eius, dum operum differentiam illuminat, dum facit quae lex de sabbati feriis excipit, dum ipsum sabbati diem benedictione patris a primordio sanctum benefactione sua efficit sanctiorem, in quo scilicet divina praesidia ministrabat, quod adversarius aliis diebus praestitisset, ne sabbatum creatoris ornaret, ne opera debita sabbato redderet. Nam et hic specialis medicinae prophetiam repraesentat. Invalescunt manus dissolutae, sicut et genua dissoluta in paralytico.

Evolve igitur prophetas, et ordinem totum recognosce. In montem excelsum, inquit Esaias, ascende, qui evangelizas Sion, extolle cum vigore vocem tuam, qui evangelizas Hierusalem.

Adhuc in vigore obstupescebant in doctrina eius; erat enim docens tanquam virtutem habens. Propterea cognoscet populus nomen meum in illa die. Quod nomen, nisi Christi?

Quod ego sum ipse qui loquor. Tunc enim ipse erat qui in prophetis loquebatur, sermo, filius creatoris. Item Naum ex duodecim, Quoniam ecce veloces pedes in monte evangelizantis pacem. De voce autem nocturnae orationis ad patrem manifeste psalmus: Deus meus, clamabo per diem, et exaudies, et nocte, et non in vanitatem mihi.

Et alibi de loco et voce cadem psalmus: Voce mea ad dominum exclamavi, et exaudivit me de monte sancto suo. Cur autem duodecim apostolos elegit, et non alium quemlibet numerum? Nae et ex hoc meum Christum interpretari possem, non tantum vocibus prophetarum, sed et argumentis rerum praedicatum. Totidem enim apostoli portendebantur, proinde ut fontes et amnes rigaturi aridum retro et desertum a notitia orbem nationum sicut et per Esaiam: Ponam in terra inaquosa fluminaproinde ut gemmae illuminaturi sacram ecclesiae vestem quam induit Christus pontifex patris, proinde ut et lapides solidi fide, quos de lavacro Iordanis Iesus verus elegit et in sacrarium testamenti sui recepit.

Non potest simpliciter factum ab illo quid videri quod potest videri non simpliciter factum a meo. Eius erit res apud quem invenitur rei praeparatura.

Mutat et Petro nomen de Simone, quia et creator Abrahae et Sarae et Auseae nomina reformavit, hunc vocando Iesum, illis syllabas adiciendo. Sed et cur Petrum? An quia et petra et lapis Christus? Siquidem et legimus positum eum in lapidem offendiculi et in petram scandali. Itaque affectavit carissimo discipulorum de figuris suis peculiariter nomen communicare, puto propius quam de non suis. Conveniunt a Tyro et ex aliis regionibus multitudo etiam transmarina. Et ecce allophyli et Tyrus et populus Aethiopum, isti fuerunt illic: Mater Sion, dicet homo: Ecce isti veniunt de longinquo, isti autem veniunt ab aquilone et mari, alii autem de terra Persarum.

De quibus et rursus: Attolle per circuitum oculos tuos et vide, omnes congregati sunt. De quibus et infra, videns ignotos et extraneos: Et dices cordi tuo, Quis istos genuit mihi?

Hic erit Christus non prophetarum? Si perversitas placet, qui non fuerit prophetarum. Beati mendici sic enim exigit interpretatio vocabuli quod in Graeco estquoniam illorum est regnum dei. Iam hoc ipsum, quod a benedictionibus coepit, creatoris est, qui universa, prout edidit, nulla alia voce quam benedictionis dedicavit.

Eructavit enim, inquit, cor meum sermonem optimum. Quid ergo mirum est, si et ab affectibus creatoris ingressus est per huiusmodi dictionem, semper mendicos et pauperes et humiles ac viduas et pupillos usque diligentis, consolantis, asserentis, vindicantis? Passim prout incidit res petenda est. Iudicate pupillo et mendico, et humilem et paupcrem iuste tractate, liberate pauperem, et mendicum de manu peccatoris eruite.

Iustitia iudicabit mendicos populi et faciet salvos filios pauperum. Et in sequentibus de Christo: Omnes nationes servient ei. David autem uni genti Iudaicae praefuit, ne qui in David putet dictum, quia et ille susceperat humiles et necessitatibus laborantes: Quod liberaverit, inquit, a dynasta mendicum, parcet mendico et pauperi, et animas pauperum salvas faciet, ex usura et iniustitia redimet eorum animas, et honoratum nomen eorum in conspectu ipsius.

Avertantur peccatores in inferos, omnes nationes quae dei obliviscuntur, quoniam non in finem oblivioni habebitur mendicus, tolerantia pauperum non peribit in finem. Quis sicut deus noster, qui habitat in excelsis et humilia prospectat in caelo et in terra, qui suscitat mendicum de terra et de stercore exaltat pauperem, uti sedere eum faciat cum principibus populi, utique in regno suo?

Per Esaiam vero quomodo invehitur in vexatores egenorum: Vos autem, ad quid incenditis vineam meam, et rapina mendici in domibus vestris?

Magical Practice in the Latin West (Religions in the Graeco-Roman World 168)

Vae qui scribunt nequitiam, scribentes enim scribunt nequam, vitantes iudicia mendicorum et diripientes iudicata pauperum populi mei. Iudicate pupillo, et iuste tractate viduam, et venite, conciliemur, dicit dominus. Cui tantus affectus in omnem condicionem humilitatis creatoris est, eius erit et regnum quod a Christo repromittitur, ad cuius affectum iam dudum pertinent ii quibus repromittitur.

Possem hunc titulum in superiorem transmisisse, quod non alii sunt esurientes quam pauperes et mendici, si non et hanc promissionem creator specialiter in evangelii scilicet sui praestructionem destinasset; siquidem per Esaiam de eis quos vocaturus esset a summo terrae, utique nationes, Ecce, inquit, velociter, leviter advenient; velociter qua properantes sub finibus temporum, leviter qua sine oneribus pristinae legis.

Non esurient neque sitient. Et rursus, Ecce, inquit, qui serviunt mihi saturabuntur, vos autem esurietis: Videbimus et contraria ista, an Christo praeministrentur. Interim quod esurientibus saturitatem repromittit, dei creatoris est. Beati plorantes, quia ridebunt. Ecce, qui serviunt mihi exultabunt in iocunditate, vos autem confundemini: Et haec contraria apud Christum recognosce. Certe oblectatio et exultatio in iocunditate illis promittitur qui in diversa condicione sunt, maestis et tristibus et anxiis.

Porro tam exultantibus et iocunditatem capientibus risus accedit quam maerentibus et dolentibus fletus. Ita creator materias risus et fletus praedicans risuros plorantes prior dixit. Spiritus domini super me, propter quod unxit me ad evangelizandum pauperibus. Beati mendici, quoniam illorum est regnum caelorum; misit me curare obtritos corde: Beati qui esuriunt, quoniam saturabuntur; advocare languentes: Beati qui plorant, quoniam ridebunt; dare lugentibus Sionis gloriam, et pro cinere unguenti iocunditatem et gloriae habitum pro spiritu taedii.

Beati eritis cum vos odio habebunt homines et exprobrabunt et eicient nomen vestrum velut nequam propter filium hominis. Quid minus creator per Esaiam? Ne metueritis ignominiam ab hominibus, et nullificatione eorum ne minuamini. Quae ignominia, quae nullificatio? Quae futura erat propter filium hominis. Qui est secundum creatorem. Propter vos blasphematur nomen meum in nationibus; et alibi: Sancite eum qui circumscribit animam suam, qui aspernamento habetur a nationibus, famulis et magistratibus.

Si enim odium in illum filium hominis praedicabatur qui secundum creatorem est, evangelium autem nomen Christianorum, utique a Christo deductum, odio futurum contestatur propter filium hominis, quod est Christus, eum filium hominis in causa odii constituit qui erat secundum creatorem, in quem odium praedicabatur. Nam et sancitur penes nos, et animam suam circumscribit propter nos eam ponens, et aspernamento habetur a nationibus.

Et qui natus est, ipse erit filius hominis propter quem et nomen nostrum recusatur. O Christum versipellem, nunc destructorem, nunc assertorem prophetarum! Porro, in quantum non congruisset Christo Marcionis assertio prophetarum ad quorum venerat destructionem, in tantum congruit Christo creatoris suggillatio in insectatores prophetarum quos in omnibus adimplebat, vel quia magis creatoris est delicta patrum filiis exprobrare quam eius dei qui nec propria cuiusque castigat. Atquin nulla hic iniquitas exprobranda erat Iudaeis, laudandis potius et probandis, si eos suggillaverunt ad quorum destructionem post tantum aevi deus optimus motus est.

Sed, puto, iam et non optimus, iam aliquid et cum creatore moratus, nec in totum Epicuri deus. Sed fit nobis quaestio de verbi istius qualitate, quasi non tam maledictionis sit quam admonitionis.

Et quid causae interest, quando et admonitio non fit sine aculeo comminationis, maxime per Vae amarior facta? Et admonitio autem et comminatio eius erunt qui norit irasci. Nemo vindicarit nisi qui norit irasci. Quasi non creatori competat, qua utrumque praestanti, et bonum deum et iudicem, ut quia praemiserat in benedictionibus benignitatem, subiceret etiam in maledictionibus severitatem, amplitudinem disciplinae utriusque instruendae, tam ad benedictionem sectandam quam ad maledictionem praecavendam.

Ecce posui ante vos benedictionem et maledictionem: Alioquin qualis est ille qui, ut suam insinuaret bonitatem, creatoris opposuit asperitatem? Infirma commendatio est quae de alterius destructione fulcitur. Si timendum, magis utique obaudiendum quam neglegendum, et incipit iam Christus Marcionis creatori docere. Tunc, si Vae creatoris est quod in divites spectat, ergo Christus non est divitibus offensus, sed creator, et ratas habet Christus divitum causas, superbiam dico et gloriam et saeculi studia et dei incuriam, per quae Vae merentur a creatore.

Nemo non contrarium eius quod probaverit reprobat. Itaque si creatori deputabitur maledictio in divites, eiusdem defendetur benedictio in mendicos, et totum iam opus Christi creatoris est.

Si deo Marcionis adscribetur benedictio in mendicos, eiusdem imponetur et maledictio in divites, et erit par iam creatoris, tam bonus quam et iudex, nec erit iam discrimini locus quo duo dei fiunt, sublatoque discrimine supererit unum deum renuntiari creatorem.

Quamquam et divitias praestare non incongruens deo sit, per quas et divites solatio iuvantur et multa inde opera iustitiae et dilectionis administrantur. Itaque in Deuteronomio Moyses, Ne, inquit, cum manducaveris et repletus fueris, et domus magnas aedificaveris, pecoribus et bubus tuis multiplicatis et pecunia et auro, exaltetur cor tuum et obliviscaris domini dei tui.

Quemadmodum et Ezechiam regem, thesauris inflatum et de eis potius quam de deo gloriatum, apud illos qui ex Perside advenerant insilit per Esaiam: Ecce dies veniunt, et auferentur omnia quae in domo tua sunt, et quae patres tui congesserunt in Babylonem transferentur. Sic et in filias Sionis invehitur per Esaiam, cultu et divitiarum abundantia inflatas, comminabundus et alibi nobilibus et superbis: Dilatavit orcus animam suam et aperuit os suum, et descendent inclyti et magni et divites hoc erit Christi Vae super diviteset humiliabitur homo, utique exaltatus divitiis, et inhonorabitur vir, utique ob substantiam honorabilis.

Ecce dominus virtutum conturbabit gloriosos cum valentia, et elati comminuentur, et ruent gladio sublimes. Qui magis quam divites? A quibus avertens nos et in psalmo XLVIII, Ne timueris, inquit, cum dives factus fuerit homo, et cum abundabit gloria eius, quoniam cum morietur non tollet omnia, nec descendet cum illo gloria sua. Item in LXI, Ne desideraveritis divitias, et si relucent, ne adieceritis cor. Vae enim, inquit, qui dormiunt in lectis eburneis et deliciis fluunt in toris suis, qui edunt hoedos de gregibus caprarum et vitulos de gregibus boum lactantes, complaudentes ad sonum organorum: Comminatio enim dehortationis accessio est.

Ingerit Vae etiam saturatis, quia esurient, etiam ridentibus nunc, quia lugebunt. His respondebunt illa quae supra benedictionibus opposita sunt apud creatorem: Ecce, qui mihi serviunt saturabuntur, vos autem esurietis, utique quia saturati estis: Sicut enim in psalmo: Qui seminant in lacrimis in laetitia metent; ita in evangelio, qui in risu seminant, scilicet ex laetitia, in lacrimis metent.

Haec olim creator simul posuit, Christus solummodo distinguendo, non mutando, renovavit. Secundum haec faciebant et pscudoprophetis patres illorum. Aeque creator benedictionis et laudis humanae sectatores incusat per Esaiam: Populus meus, qui vos beatos dicunt, seducunt vos et vias pedum vestrorum disturbant.

Prohibet et alias fidere omnino in hominem, sic et in laudem hominis, ut per Hieremiam: Maledictus homo qui spem habet in homine. Bonum est confidere in deum quam confidere in homine, et bonum est sperare in deum quam sperare in principes. Ita totum quod ab homine captatur, abdixit creator, nedum benedictionem. Pseudoprophetas autem laudatos sive benedictos a patribus eorum tam eius est exprobrare quam prophetas vexatos et recusatos: Haec creator una pronuntiatione clusit per Esaiam: Dicite, fratres nostri estis, eis qui vos oderunt.

Si enim qui inimici sunt et oderunt et maledicunt et calumniantur fratres appellandi sunt, utique et benedici odientes et orari pro calumniatoribus iussit, qui eos fratres deputari praecepit. Plane haec Christus adiecerit ut supplementa consentanea disciplinae creatoris. Atque adeo hoc statim renuntiandum est, an disciplina patientiae praedicatur penes creatorem. Nam et rursus, Malitiam, inquit, proximi sui unusquisque ne recogitet. Multo magis patientiam indixit iniuriae qui indixit oblivionem.

Sed et cum dicit, Mihi vindictam, et ego vindicabo, proinde patientiam docet vindictae expectatricem. Utrumque autem constituendum fuit pro natura et fide hominum, ut qui deo crederet ultionem a deo expectaret, qui minus fideret leges talionis timeret. Hanc legis voluntatem de intellectu laborantem dominus et sabbati et legis et omnium paternarum dispositionum Christus et revelavit et compotem fecit, mandans alterius quoque maxillae oblationem, ut tanto magis vicem iniuriae extingueret quam et lex per talionem voluerat impedisse, certe quam prophetia manifeste coercuerat, et memoriam iniuriae prohibens et ultionem ad deum redigens.

Denique si in ipsam rationem patientiae praecipiendae, et quidem tam plenae atque perfectae, considerem, non consistet si non est creatoris, qui vindictam repromittit, qui iudicem praestat. Alioquin si tantum patientiae pondus non modo non repercutiendi sed et aliam maxillam praebendi, et non modo non remaledicendi sed etiam benedicendi, et non modo non retinendi tunicam sed et amplius et pallium concedendi, is mihi imponit qui non sit me defensurus, in vacuum patientiam praecepit, non exhibens mihi mercedem praecepti, patientiae dico fructum, quod est ultio, quam mihi permisisse debuerat si ipse non praestat, aut si mihi non permittebat ipse praestare, quoniam et disciplinae interest iniuriam vindicari.

Ceterum passim emissa libertate dominabitur, utrumque oculum effossura et omnem dentem excitatura prae impunitatis securitate. Sed hoc est dei optimi et tantum boni, patientiae iniuriam facere, violentiae ianuam pandere, probos non defendere, improbos non coercere.

Ne quis ergo indigeat, datori imperatam habes in Deuteronomio formam creatoris. Non erit, inquit, in te indigehs, uti benedicens benedicat te dominus deus tuus, datorem scilicet, qui fecerit non esse indigentem.

Non enim petenti iubet dari: Sed non sit, inquit, indigens in te, id est cura ultro ne sit; quo magis petenti praeiudicat dandum. Si autem fuerit indigens e fratribus tuis, non avertes cor tuum, nec constringes manum tuam a fratre indigente: Sed de fenore postmodum. Nunc si qui voluerit argumentari creatorem quidem fratribus dari iussisse, Christum vero omnibus petentibus, ut hoc sit novum atque diversum, immo unum erit ex his per quae lex creatoris erit in Christo.

Non enim aliud Christus in omnes praecepit quam quod creator in fratres. Nam etsi maior est bonitas quae operatur in extraneos, sed non prior ea quae ante deberet in proximos. Quodsi secundus gradus bonitatis est in extraneos qui in proximos primus est, eiusdem erit secundus gradus cuius et primus, facilius quam ut eius sit secundus cuius non extitit primus.

occultasse latino dating

Ita creator et secundum naturae ordinem primum in proximos docuit benignitatem, emissurus eam postea in extraneos, et secundum rationem dispositionis suae primo in Iudaeos, postea et in omne hominum genus.

Non populus meus populus meus, et non misericordiam consecuta misericordiam consecuta, natio scilicet, exinde Christus in omnes legem paternae benignitatis extendit, neminem excipiens in miseratione, sicut in vocatione. Ita et si quid amplius docuit, hoc quoque in haereditatem gentium accepit. In isto praecepto utique alia pars eius subauditur: Et sicut vobis non vultis fieri ab hominibus, ita et vos ne faciatis illis. Hoc si novus deus et ignotus retro et nondum plane editus praecepit, qui me nulla antehac institutione formaverit, qua prius scirem quid deberem mihi velle vel nolle atque ita et aliis facere quae et mihi vellem, non facere quae et mihi nollem, passivitatem sententiae meae permisit, nec adstrinxit me ad convenientiam voluntatis et facti, ut id aliis faciam quod mihi velim et id nec aliis faciam quod mihi nolim.

Denique hac inconvenientia voluntatis et facti agunt ethnici nondum a deo instructi. Itaque deus Marcionis cum maxime revelatus, si tamen revelatus, non potuit huius praecepti de quo agitur tam strictum et obscurum et caecum adhuc et facilius pro meo potius arbitrio interpretandum compendium emittere, cuius nullam praestruxerat distinctionem.

Infringito panem tuum mendicis, et qui sine tecto sunt, in domum tuam inducito, et nudum si videris, tegito. Item per Ezechielem de viro iusto: Panem suum dabit esurienti, et nudum conteget.

Satis ergo iam tunc me docuit ea facere aliis quae mihi velim fieri. Pecuniam, inquit, suam fenori non dedit, et quod abundaverit non sumet, fenoris scilicet redundantiam, quod est usura. Prius igitur fuit ut fructum fenoris eradicaret, quo facilius adsuefaceret hominem ipsi quoque fenori, si forte, perdendo, cuius fructum didicisset amittere. Quorundam tunc fidem paulatim ad perfectum disciplinae Christianae nitorem primis quibusque praeceptis balbutientis adhuc benignitatis informabat.

Nam et supra, Et pignus, inquit, reddes debentis; utique si non sit solvendo, quia solutori utique pignus restituendum esse utrum homo scriberet? Non dormies super pignus eius, redditione reddes illi pallium circa solis occasum, et dormiet in pallio suo. Dimittes omne debitum quod tibi proximus debet, et fratrem tuum non reposces, quoniam remissio domini dei tui invocata est.

Et eritis filii dei. Nihil impudentius, si ille nos sibi filios faciet qui nobis filios facere non permisit auferendo connubium. Quomodo in id nomen allecturus est suos quod iam erasit? Nam tam pater omnium qui conditor universitatis, quam spado qui nullius substantiae conditor. Et si marem ac feminam non miscuisset creator, et si non universis quoque animalibus filios concessisset, hoc eram eius ante paradisum, ante delictum, ante exilium, ante duos unum.

Denuo factus filius fui, statim cum me manibus enixus est, cum de suo halitu movit. Quia ipse, inquit, suavis est adversus ingratos et malos. Euge, Marcion, satis ingeniose detraxisti illi pluvias et soles, ne creator videretur.

Sed quis iste suavis, qui ne cognitus quidem usque adhuc? Ut creator, qui pro tanta elementorum liberalitate facilius idolis quam sibi debitum gratiae referentes homines usque adhuc sustinet, vere suavis etiam spiritalibus commodis: Eloquia enim domini dulciora super mel et favos.

Ille igitur et ingratos suggillavit qui gratos experiri merebatur, cuius solem et imbres tu quoque Marcion ingratus habuisti. Ceterum tuus non poterat iam queri ingratos, qui non paraverat gratos. Agnosco doctrinam eius veterem qui mavult misericordiam quam sacrificium. Aut si alius nunc misericordiam praecepit, quia et ipse misericors sit, cur tanto aevo misericors mihi non fuit?

Nolite condemnare, ne condemnemini. Date, et dabitur vobis, mensuram bonam, pressam ac fluentem, dabunt in sinum vestrum.

Eadem qua mensi eritis mensura, remetietur vobis. Ut opinor, haec retributionem pro meritis provocatam sonant. A quo ergo retributio? Sed caecus caecum ducit in foveam. Sed non est discipulus super magistmm. Hoc meminisse debuerat Apelles, Marcionis de discipulo emendator.

Eximat et de oculo suo trabem haereticus, tunc in oculo Christiani si quam putat stipulam revincat. Proinde et arbor bona non proferat malum fructum, quia nec veritas haeresim; nec mala bonum, quia nec haeresis veritatem.

occultasse latino dating

Sic nec Marcion aliquid boni de thesauro Cerdonis malo protulit, nec Apelles de Marcionis. Puto me non temere hucusque adhuc lineae insistere, qua definio nusquam omnino alium deum a Christo revelatum. In hoc solo adulterium Marcionis manus stupuisse miror. Nisi quod etiam latrones timent. Nullum maleficium sine formidine est, quia nec sine conscientia sui. Tam diu ergo et Iudaei non alium deum norant quam praeter quem neminem adhuc norant, nec alium deum appellabant quam quem solum norant.

Si ita est, quis videbitur dixisse, Quid vocas, Domine, domine? Quis item adiecisse potuisset, Et non facitis quae dico? Utrumne qui cum maxime edocere temptabat, an qui a primordio ad illos et legis et prophetarum eloquia mandaverat? Qui et inobaudientiam illis exprobrare posset, etiam si nunquam alias exprobrasset? Porro qui ante Christum, Populus iste me labiis diligit, cor autem eorum longe absistit a me, contionatus est, veterem utique illis contumaciam imputabat.

Alioquin quam absurdum, ut novus deus, novus Christus, novae tantaeque religionis illuminator, contumaces et inobsequentes pronuntiaret quos non potuisset experiri? Sed nec exinde pertinere poterat, adhuc cruda ut probaretur vel compararetur, ne dixerim adhuc nulla.

Scd cur non licuerit illi alienae fidei exemplo uti? Quoniam si ita esset, dixisset talem fidem nec in Israele unquam fuisse: